VOLJENI GRAD: Beograde, Beograde, na ušću dveju reka ispod Avale

0
594

Beograd, glavni i najveći grad Srbije. Prva naselja na široj teritoriji Beograda datiraju iz praistorijske Vinče, 4.800 godina pre nove ere. Sam Beograd su osnovali Kelti u III veku pre n. e, pre nego što je postao rimsko naselje Singidunum.

Foto: Branko Bošković

“Beograde, Beograde, na ušću dveju reka ispod Avale..” – ovo su stihovi poznate pesme, prvi put izvedene na festivalu “Beogradsko proleće” 1963. godine. Duško Jakšić i Đorđe Marjanović su stvorili pesmu “Beograde”, koja je na pomenutoj manifestaciji osvojila drugu nagradu publike. A, potom postala je jedna od himni našeg glavnog grada. Naravno, to je tek jedna od brojnih kompozicija, koje su posvećene srpskoj prestonici. A, ima još mnogo… Baš kao i slika poznatih umetnika, koji su želeli da ovekoveče beogradske ulice, šetališta, parkove, fontane, spomenike… baš kao fotografija profesionalaca i amatera, koji su iz svog ugla zabeležili u njemu određene kutke, događaje, ljude… Avalski toranj, Pobednika, Hram Svetog Save, Beograđanku, Palatu Albanija, muzeje, pozorišta, crkve, spomenike…

Hram Svetog Save
Kalemegdan, Beograd
Kalemegdan, Foto: Željko Kuzman

Slovensko ime “Beligrad” prvi put je zabeleženo 878. godine. Beograd je glavni grad Srbije od 1405. i bio je prestonica raznih južnoslovenskih država od 1918. pa do 2003, kao i Srbije i Crne Gore od 2003. do 2006. Grad leži na ušću Save u Dunav u centralnom delu Srbije, gde se Panonska nizija spaja sa Balkanskim poluostrvom. Ekonomski je centar Srbije i središte srpske kulture, obrazovanja i nauke. Beograd je grad veoma burne istorije, jedan je od najstarijih u Evropi.

Vrata – simbol novog početka, granica između svetova, mesto susreta

Ivo Andrić, srpski nobelovac je o Beogradu napisao: “Nebo je nad Beogradom prostrano i visoko, promenljivo a uvek lepo; i za zimskih vedrina sa njihovom studenom raskoši; i za letnjih oluja kada se celo pretvori u jedan jedini tmurni oblak koji, gonjen ludim vetrom, nosi kišu pomešanu s prašinom panonske ravnice; i u proleće kad izgleda da cvate i ono, uporedo sa zemljom; i u jesen kad oteža od jesenjih zvezda u rojevima.

Uvek lepo i bogato, kao naknada ovoj čudnoj varoši za sve ono čega u njoj nema i uteha zbog svega što ne bi trebalo da bude. Ali najveći raskoš toga neba nad Beogradom, to su sunčevi zalasci. U jesen i u leto oni su prostrani i jarki kao pustinjske vizije, a zimi prigušeni tmastim oblacima i rujnim maglama. A u svako doba godine vrlo su česti dani kad se oganj toga sunca koje zalazi u ravnici, među rekama pod Beogradom, odbije čak gore u visokoj kupoli neba, i tu se prelomi i prospe kao crven sjaj po razasutoj varoši. Tada sunčano rumenilo oboji za trenutak i najzabačenije uglove Beograda i odblesne u prozorima i onih kuća koje inače slabo obasjava.”

POSTAVI ODGOVOR

Molim vas unesite vaš komentar
Molim vas upišite vaše ime ovde